WolneDni.pl - Noclegi, kwatery, hotele, apartamenty, domki letniskowe, agroturystyki od morza po góry.

Bieszczadzki Park Narodowy

Atrakcje » PARK NARODOWY

woj. podkarpackie
Ustrzyki Górne , 38-714
Ustrzyki Górne 19

telefon: (013) 461 0350 , (013) 461 0350   fax: (013) 461 0351

http://www.bdpn.pl

.
Cena: od 2zł do 7zł
Park narodowy Bieszczadzki Park Narodowy 1
Opis

Położenie, rzeźba i sieć rzeczna

Obszar Bieszczadzkiego Parku Narodowego i jego otuliny położony jest w Bieszczadach Zachodnich, które wg Kondrackiego (1998) zaliczane są do Beskidów Wschodnich, będących najbardziej na zachód wysuniętą częścią Karpat Wschodnich.

Gleby

Pierwsze badania gleboznawcze w Bieszczadach prowadzone były w ramach opracowywania Mapy Gleb Polski przez Dobrzańskiego (1963). Późniejsze prace Uziaka (1963a, 1963b, 1969) dotyczyły głównie genezy i charakterystyki gleb brunatnoziemnych w powiązaniu z rzeźbą terenu.

Budowa geologiczna

Bieszczadzki Park Narodowy jest położony w Karpatach Zewnętrznych zbudowanych z utworów fliszowych należących do dwóch jednostek strukturalnych - płaszczowiny dukielskiej i płaszczowiny śląskiej (Ślączka 1970, Żytko i in. 1973, Tokarski 1975). Jednostki te są zbudowane z naprzemianległych ławic skał osadowych o dużym zróżnicowaniu frakcjonalnym.

Klimat

Wiedza o warunkach klimatycznych Bieszczadzkiego Parku Narodowego i jego otuliny jest niepełna. Posterunki meteorologiczne o dłuższych ciągach pomiarów usytuowane są w niższych partiach Bieszczadów poza obszarem Parku.

Pozycja fitogeograficzna Bieszczadów

Bieszczady położone są w obszarze granicznym pomiędzy Karpatami Zachodnimi i Wschodnimi. Odmienność szaty roślinnej Bieszczadów od dawna zwracała uwagę biogeografów, którzy właśnie w tym rejonie lokowali granicę pomiędzy oboma częściami Karpat.

Piętra roślinności

W Bieszczadach wyróżnia się trzy piętra roślinności:

- piętro pogórza sięgające do ok. 500 m n.p.m.,

- piętro regla dolnego sięgające do ok. 1150 m n.p.m.,

- piętro połonin czyli zbiorowisk subalpejskich i alpejskich, rozciągające się od górnej granicy lasu po najwyższe szczyty.

Zbiorowiska roślinne „krainy dolin”

W najniższych położeniach Bieszczadzkiego Parku Narodowego, wokół istniejących siedzib ludzkich lub tam gdzie działalność człowieka odcisnęła swe najsilniejsze piętno spotkać można szczególny typ krajobrazu półnaturalnego, lecz pozbawionego intensywnej obecności człowieka.

Roślinność leśna

Lasy w Bieszczadach to najbardziej rzucający się w oczy element krajobrazu. Nic więc dziwnego, że przyciągały uwagę badaczy. Podstawy współczesnej wiedzy o zbiorowiskach leśnych Bieszczadów dostarczyły prace Zarzyckiego (1963) oraz Michalika (1993) i Michalika i Szarego (1997). Natomiast badania nad składem gatunkowym i strukturą drzewostanów w Bieszczadzkim Parku Narodowym przeprowadzili Przybylska i Kucharzyk (1999).


Zbiorowiska roślinne połonin

Zbiorowiska roślinne bieszczadzkich połonin nie były w latach wcześniejszych bliżej scharakteryzowane. Fragmentaryczne informacje, o połoninach odnaleźć można było w opracowaniach poświęconych zagadnieniom pokrewnym tj. zbiorowiskom leśnym (Zarzycki 1963), florze roślin naczyniowych (Jasiewicz 1965), glebom leśnym (Adamczyk, Zarzycki 1965) oraz łąkom i pastwiskom (Pałczyński 1962).


Flora — rośliny naczyniowe

Karpaty Wschodnie, w tym i Bieszczady, wzbudzały zainteresowanie badaczy już w XIX w. Pierwsze, bardzo ogólnikowe dane pojawiły się we florze Galicji Wilibalda Bessera z r. 1809. Nieco pełniejszych danych dostarczyły późniejsze badania J.A. Knappa (1869, 1872), a zwłaszcza B. Kotuli i E. Wołoszczaka z końca zeszłego stulecia. B. Kotula, nauczyciel gimnazjalny z Przemyśla opublikował w r. 1883 rezultaty badań w “dorzeczu górnego Strwiąża i Sanu”. Podał występowanie kilkuset roślin, w tym wielu bardzo rzadkich i interesujących, zwłaszcza wysokogórskich.


Flora — rośliny niższe

Choć obecnie grzyby nie są już zaliczane do królestwa roślin to tradycyjnie omawia się je w towarzystwie organizmów roślinnych. Grzyby nie były szczegółowo badano w trakcie przygotowywania Planu Ochrony BdPN. Na szeroką skalę prowadzono badania w latach 1958-1965 oraz w r. 1969. Wyniki ogłoszono w kilku publikacjach (Domański i in. 1960, 1963, 1967, 1970, Wojewoda 1994).


Fauna — zwierzęta kręgowe

Zasoby faunistyczne BdPN i otuliny, będące pochodną usytuowania geograficznego oraz zróżnicowania i stopnia naturalności biocenoz, posiadają szczególnie wysokie walory. Najważniejsze badania dotyczące kręgowców tego obszaru, prowadzili: Grodziński (1957), Głowaciński (1969, 1993, 1994), Głowaciński i Witkowski (1969), Pisarski (1971), Buchalczyk, Markowski (1979), Jakubiec (1990, 1993a, 1993b), Kukuła (1993, 1995, 2000a, b), Derwich (2000), Głowaciński i in. (2000), Górecki i in. (2000), Gula, Frąckowiak (2000), Perzanowski (2000a, b, 2001), Perzanowski, Kanzaki (2000), Perzanowski, Krzakiewicz (2000), Perzanowski, Paszkiewicz (2000), Postawa, Wołoszyn (2000), Śmietana (2000), Śmietana i in. (2000, 2002), Gula, Perzanowski (2002), Perzanowski, Olech (2003). Znajomość kręgowców w Bieszczadach jest obecnie dość dobra.

Fauna — bezkręgowce

Znajomość bezkręgowców występujących w Bieszczadach jest nadal słaba, mimo intensyfikacji badań wykonywanych w ostatnich latach dla potrzeb Planu Ochrony BdPN.

źródło:http://www.bdpn.pl

Na terenie obiektu
Punkt_widokowy
Punkt widokowy
Miejscowości w regionie

Noclegi
w pobliżu

Dodaj nocleg

Lokale
w pobliżu

Dodaj nocleg